Seguimos…
11 xullo 2008 Boas companheir@s,
Seguimos no asentamento da Facenda Pirituva. Hoxe chega outra companheira vasca, e manha marcha unha rapaza catalana (ARGGG!!! Non!!!! balear…) a xente de aqui flipa que nun terreo do tamanho de Sao Paulo, tenhamos 4 linguas e andemos así cas nosas conhas entre nós. O bó é que o ambiente e moi agradable, sempre alguén tira do grupo e o longo do día perdo a conta das preguntas que facemos entre todos (mira que somos pesaos!!).
Este asentamento está moi organizado, e nós paramos na Escola de Agroecología do MST para o Estado de Sao Paulo, e unha das poucas de todo o movemento. O espíritu da xente é increíble, e cada día remexen en nós dende o primeiro ó último dos habitantes do asentamento. Onte Vao (un home que empezou no ano 84 no primeiro asentamento) narrou estes anos nun resumo emocionante, que case nos acaban por saltar as bágoas. De onde non había nada, alí diante de nós agora hai dúas escolas (unha foi a primeira en escolarizar rapaces dende os 3 anos, en todo Brasil!!) un centro de saúde, unha incipiente fábrica de queixos e yogures a pequena escala… él falaba da loita diaria para conseguir cada victoria, e como agora os seus fillos tenhen todo iso, e todos nós “as portas abertas”.
O grao de emoción non é de extranhar, cando a nosa anfitriona da churrascada de onte, amanhando nos pimentos picantes e axudados por nós lentamente… mencionou de pasada a xente que morreu para acadar isto do que gozan agora; é o seu pasado recente e sintes a dor nas súas verbas o recordalo, e despois ves a ledicia dos meninhos arredor do lume, xogando con nós e facendonos trucos de maxia!! tanta ledicia estoupando, que pensas nos meninhos da rúa que ves de atopar nas estradas da cidade de Sao Paulo, o mesmo tempo que visualizas os nosos pequenos recargando pilas e baterías de consolas, wii… e ves a súa frustación cando tenhen que agardar 8 horas para xogar de novo.
Moitas cousas venhen a mente, e a senhora limpando nos pementos, con ese acento ou sutaque (que cada día nos chega máis adentro), segue falando de socialismo, do puro, do que non ven nos libros, do que se vive cada día. De agroecoloxía, de consonancia ca natureza e rexeite dos venenos convencionais, de cooperativismo… canta sabedoría nesta xente.
Moitas imaxes fican en nós, e moitas conversas e momentos irrepetibles. E remato cunha escrita por alguén, na radio Camponesa do MST (radio que emite nunha frecuencia ilegal por suposto) que soaba así:
“Sempre espero tudo, de un nada…
pois é dahi que temos grandes sorpresas”
Deica